Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu na spawcza? Kurs edukacyjny!

BEZINTERESOWNOŚĆ WŚRÓD UCZNIÓW CZ. II

Część dalsza badań nie odbiegała istotnie od wzorców i etapów już nam znanych. Należały do nich: 1) ustalenie na lekcji szkolnej ocen krytycznych (wszystkich uczniów danej klasy) i samo- krytycznych, tj. ucznia badanego, po uprzednim szczegółowym omówieniu sensu badań i w oparciu o dokładną instrukcję: 2) wykonanie po przerwie trzymiesięcznej tego samego zadania w domu: 3) ustalenie ocen krytycznych uczniów ze strony nauczyciela, gospodarza danej klasy: 4) rozpoznanie stanu warunków środowiska wychowawczego: 5) statystyczne opracowanie materiału naukowego zebranego w ten sposób.

Podobnie jak w badaniach uprzednio omówionych, autorka posłużyła się, celem poznania warunków środowiskowych, metodą skrótową. Uwzględniła w niej: 1) Zróżnicowanie zawodowe mieszkańców danej miejscowości, 2) potrzeby kulturalne mieszkańców, 3) warunki mieszkaniowe danego ucznia, 4) jego pozycję w rodzinie, 5) poziom moralny rodziny, 6) kulturę językową w środowisku domowym, 7) stan opieki moralnej nad uczniem, 8) autorytet moralny jego nauczycieli, 9) skład i poziom umysłowy i moralny grupy koleżeńskiej, 10) wyjątkowe warunki środowiska wychowawczego. Oczywiście tak samo, jak w zakresie ocen moralnych, zastosowała skalę pięciostopniową. A więc dla trzech rodzajów ocen (krytycznych, samokrytycznych, ze strony nauczyciela oraz środowiska wychowawczego) rozporządzała liczbą od jednego do pięciu punktów. Pozwoliło jej to dokonać stosownych obliczeń, przede wszystkim średnich arytmetycznych i szeregu współczynników korelacji metodą rangową.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.