Erozja lodowcowa

Granica wiecznego śniegu w górach pasa równikowego leży na wysokości 5000—6000 m n.p.m. Stopniowo obniża się w kierunku biegunów, schodząc na obszarach arktycznych do poziomu morza. Powyżej granicy wiecznego śniegu tworzą się lodowce. Zależne to jest od ilości opadów i innych zjawisk klimatycznych oraz od warunków topograficznych, od których zależy możliwość nagromadzania się dużych ilości śniegu. Ich rekrystalizacja doprowadza do powstania lodu lodowcowego, który ma szczególne własności fizyczne, m. in. umożliwiające jego ruch pod wpływem działania siły ciężkości. Lodowce kontynentalne (lądolody) pokrywają duże obszary lądów o klimacie polarnym (Grenlandia, Antarktyda itp.). Nad nimi sterczą tylko najwyższe szczyty gór. Grubość lądolodu wynosi kilkaset metrów, może osiągać nawet 3000 m. W innych strefach klimatycznych tworzą się lodowce górskie, które mogą schodzić jęzorami w doliny (lodowce dolinne), a także na nizinne ich przedpola (lodowce piedmontowe).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *