Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu na spawcza? Kurs edukacyjny!

NAWYKI POSTĘPOWANIA MORALNEGO CZ. II

Lidia Stawowska przeprowadziła swe badania w trzech klasach szkoły podstawowej w środowisku robotniczym, a mianowicie w jednej szóstej i w dwóch siódmych równoległych (A i B) w latach 1965-1966: objęła nimi 97 dzieci. Przedmiotem ocen w jej badaniach były cechy następujące: 1) uroda, 2) estetyka ubioru, 3) zainteresowania, 4) pracowitość szkolna (pilność), 5) postępy w nauce i 6) nawyki zachowania się moralnego. Nie uwzględniła inteligencji ogólnej i pozycji ucznia w zespole, co uczynili autorzy innych prac.

Za pomocą przewodnika skatowego uzyskała ogółem 21 906 ocen cech osobistych, w tym 20 040 ocen krytycznych, 1356 ocen samo- krytycznych i 510 ocen autorki badań. W klasie szóstej uczniowie wyrazili swe oceny krytyczne dwa razy.

W zasadzie za cel badań przyjęła autorka problemy uzgodnione na seminariach i jednakowe dla wszystkich współpracowników, jednakże zaakcentowała dwie sprawy: zgodności (względnie niezgodności) statystycznej między ocenami krytycznymi a samokrytycznymi oraz stabilność względnie labilność ocen. Formalnie biorąc, akcent na pierwszej z nich istniał również w pozostałych badaniach nad ocenami cech osobistych, co zostało uwidocznione w tytułach prac („oceny krytyczne a samokry- tyczne uczniów z klas X”). Jednakże faktycznie ich autorzy uwzględniali w swych badaniach poniekąd również problemy inne spośród wymienionych w rozdziale poprzednim.

Do obliczenia wielu (jak w badaniach B. Kołt) współczynników korelacji L. Stawowska zastosowała metodę rangowania i wzór Spearmana. Tak samo jak B. Kołt, oceny własne sześciu wytypowanych cech osobistych u dzieci badanych potraktowała – żeby tak rzec – jako wzorzec do poznawania obiektywności ocen u uczniów i ich kolegów. Stwierdzane stopnie obiektywności sa- mokrytycznej równały się liczbowo wielkościom współczynników korelacji rangowej między ocenami krytycznymi a samokrytycz- nymi, natomiast realnie – stopniom ich zbliżenia do ocen ustalonych przez autorkę badań.

Otóż współczynnik korelacji między ogólnymi średnimi ocen krytycznych uczniów a ogólnymi średnimi ocen krytycznych badającej okazał się bardzo wysoki (Q = + 0,90). Przy wielkiej masie globalnej ocen wskazuje to formalnie na prawie całkowitą zgodność między ocenami krytycznymi uczniów a ocenami autorki (por. tabela 4). Jeśli założyć, że jej oceny były wysoce obiektywne – na daleko idącą obiektywność ocen krytycznych u uczniów z końcowych klas szkoły podstawowej: w objaśnieniu zaś teoretycznym (samej autorki) – na wysoki krytycyzm u uczniów tych klas.

Jak widać, praktycznie biorąc, nie ma różnicy między stopniem krytycyzmu uczniów klasy szóstej i dwóch klas siódmych. Brak również wyraźnych różnic między pierwszą a drugą serią ocen krytycznych uczniów klasy szóstej. Mianowicie współczynnik korelacji rangowej między serią pierwszą a drugą (uzyskaną po przerwie dwumiesięcznej) wyniósł: p = + 0,94.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.