Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu na spawcza? Kurs edukacyjny!

OCENY CECH OSOBISTYCH U DZIECI KLASY TRZECIEJ SZKOŁY PODSTAWOWEJ

Merytorycznie ciąg dalszy badań nad ocenami dzieci z przedszkoli stanowiła praca Bronisławy Kołt nad ocenami cech osobistych u dzieci klas trzecich szkoły podstawowej. W zasadzie zastosowała ona metody robocze ustalone jednakowo dla całego zespołu współpracowników, w szczególności test-przewodnik ska- lowy: oczywiście, w przystosowaniu do swojego problemu, tj. cech osobistych u dzieci klas trzecich szkoły podstawowej. Poza tym, jako magister matematyki, zaakcentowała problematykę uzależnień, o ile istniała możliwość zastosowania metod korelacyjnych. Uzyskała też – zgodnie z tym – wiele współczynników korelacji, jako podstaw do teoretycznych objaśnień liczbowo stwierdzonych zależności ocen.

Badania swe przeprowadziła w klasie trzeciej szkoły podstawowej w śródmieściu Bytomia w czasie od lutego do kwietnia 1968 r. Większość 35 zbadanych uczniów pochodzi ze środowisk typowo miejskich (rodziny urzędników, pracowników handlu, służby zdrowia, nauczycieli, rzemieślników). Zespół badanych uczniów nie wyróżniał się niczym szczególnym.

Do konstrukcji testu-przewodnika autorka zastosowała skalę pięciostopniową, generalnie przyjętą dla całości badań (jak wiadomo za wyjątkiem badań nad dziećmi z przedszkoli). Jednakże za przedmiot ocen przyjęła osiem cech osobistych, a mianowicie: 1) urodę, 2) sprawność fizyczną, 3) schludność osobistą, 4) inteligencję ogólną, 5) pilność uczniowską, 6) wiedzę osobistą, 7) postawę wobec kolegów i 8) śmiałość, odwagę. Stanowiło to dla autorki utrudnienie, jednakże nie sprzeczało się z ramowym schematem badań zespołowych, ani też nie podważało z góry możliwości uogólnień syntetycznych z całości wyników.

OCENY CECH OSOBISTYCH U DZIECI KLASY TRZECIEJ SZKOŁY PODSTAWOWEJ CZ. II

Sprecyzowana problematyka pracy obejmowała przede wszystkim następujące sprawy do zbadania: 1) czy i o ile oceny krytyczne uczniów klasy trzeciej są zgodne z ocenami nauczyciela -wychowawcy klasy (przy założeniu, że wychowawca ma i może mieć bardziej wyrobiony sąd o uczniach)? 2) Czy i o ile oceny samokrytyczne uczniów są zgodne z ocenami krytycznymi kolegów, osobno – z ocenami nauczycieli? 3) Jaka jest zmienność względnie stabilność ocen uczniowskich? 4) Jaka jest korelacja między ocenami a poziomem inteligencji? 5) jaka jest korelacja między ocenami, w szczególności między ocenami zawyżonymi lub zaniżonymi, a postawami sympatii lub antypatii wobec ocenianych kolegów?

Badania przeprowadzone zostały grupowo bez środków pomocniczych, takich jak fotografie, zastosowane do badań nad dziećmi z przedszkoli: opisy stopni skal podane zostały w formie wyraźnego (w razie potrzeby powtórnego) przeczytania. Oceny krytyczne badani uczniowie wyrazili pisemnie jeden raz, oceny samokrytyczne dwukrotnie (po raz drugi po przerwie dwumiesięcz nej). Nauczyciele-wychowawcy wypowiadali się jeden raz. W ten sposób autorka zebrała do dalszego opracowania 10 520 różnych ocen: w tym 9 500 ocen krytycznych uczniów, 280 pierwszych samoocen, tyleż drugich oraz 280 ocen krytycznych wyrażonych przez nauczycieli.

Celem ustalenia rang i innych liczb, jako składników procedury korelacyjnej, autorka obliczyła blisko 800 różnych wielkości średnich. W rezultacie uzyskała 39 współczynników korelacji rangowych, tj. za pomocą metody Spearmana. Powyższe wyniki ilościowego opracowania dużego materiału ocen pozwoliły autorce na wysunięcie szeregu wniosków ogólnych, zarówno co do stanu faktycznego ocen cech osobistych u badanych uczniów, jak też co do uzależnień według wyżej wymienionej problematyki.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.