Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu na spawcza? Kurs edukacyjny!

Zniczenko i jego praca

Pracując nad rolą rozbija się ją na ustępy, choć do zapamiętania trzeba też widzieć całość, nie tylko dzielić ją na części. Jak się dokonuje to dzielenie? Co leży u podstawy ustępu? Element woli. Inaczej mówiąc to, co mianowicie chcę osiągnąć w tym ustępie – oszukać, wyrazić gniew, współczucie. Za każdym razem zadaję sobie pytanie: Co ja tu robię? I odpowiadam na to pytanie. W każdym ustępie określam swoje działanie i każdy swój start. To działanie służy właśnie jako podstawa zapamiętania. Kiedy się gra na scenie, wówczas coś się robi, porusza się, chodzi, a recytator stoi na jednym miejscu, nic w rzeczywistości nie robi’, położenie jego jest gorsze. Wyciągając z tych wywiadów ostateczny wniosek Smirnow pisze:

Nasi rozmówcy najważniejsze miejsce wyznaczają całej pracy nad kształtowaniem obrazu. Wymaga ona wmyślenia się, wczucia w obraz, ucieleśnienia obrazu, pracy nad mimiką, gestem, ruchami], usilnych poszukiwań właściwej intonacji, a dla tego wszystkiego niezbędna jest uwaga poświęcona tekstowi, przemyślenie go, uściślenie, wypowiadanie tekstu. Wszystko to zmusza do wielokrotnego powracania do tekstu, analizowania go, ale nie w celu zapamiętania go, lecz dla wyjaśnienia roli po to, by przedstawić sobie w myśli osobę działającą, jej zachowanie i postępki. Wszystko to prowadzi jednakże z konieczności do zachowania w pamięci tekstu, do jego zapamiętania chociaż bez specjalnych wysiłków, bez specjalnej pracy nad nimł.

Inny psycholog radziecki Zniczenko dawał osobom badanym karty z obrazkami raz polecając zapamiętanie ich, a drugi prosząc tylko o sklasyfikowanie. Okazało się, że w drugim wypadku zapamiętanie było lepsze. Zniczenko wyciągnął wniosek, że aktywność jest jeszcze ważniejsza dla zapamiętania niż samo tylko nastawienie na nie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.